การเคี่ยวเข็ญให้ใครสักคนเรียนรู้จากคำตำหนิ คำวิจารณ์อันเกรี้ยวกราด คำพูดประนาม สมองมองว่าเป็นภัยคุกคาม ไม่เพียงแต่เป็นวิธีที่ไร้ประสิทธิภาพเท่านั้น แต่มันเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ถ้าคนคนหนึ่งรู้สึกเจ็บปวดหรือไม่มั่นใจ หรือหากพวกเขากำลังรับมือกับความเศร้าสลด ความเคลียด ความกลัว พวกเขาจะไม่เหลือทรัพยากรใดๆ (สมอง) มาใช้ในการเรียนรู้สิ่งต่างๆ

การจัดการเวลา ทรัพยากร แนวทาง และการสื่อสารของตัวเอง เพื่อทำให้แน่ใจว่าการเรียนรู้ของเรามีประสิทธิภาพซึ่ง นั่นก็เป็นอีกกระบวนการหนึ่งที่ต้องอาศัยการจัดการข้อมูลขาเข้าของสมอง สมองส่วนนั้นคือสมองกลีบหน้า หรือ Prefrontal Cortext เมื่อสมองส่วนนี้ล้าหรือสมรรถภาพลดลง เราจะรู้สึกเหน็ดเหนื่อยซึ่งส่งผลให้เราทำอะไรก็ไม่เสร็จสักอย่าง

การเรียนรู้นั้นไม่ใช่เรื่องยาก ​แต่คนส่วนใหญ่กลับมีความเชื่อผิดๆ​ ว่าพวกเขาควรจะข้าม ​ไปเริ่มต้นบนชั้นที่ 3 ของพีระมิดเลย​ ​แทนที่จะเริ่มจากการแก้ปัญหาเรื่องความมั่นใจ​และการจัดการตนเองก่อน​ เพราะเมื่อคุณก้าวผ่านอุปสรรคเหล่านี้ ​ในพีระมิดการเรียนรู้ได้แล้ว​ อย่างน้อยก็ลงมือทำแก้ไขปัญหานี้ ​การเรียนรู้ด้วยตัวเองจากง่ายขึ้นมาก​

ในมุมของศีลนั้นทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับมุมมอง​ กล่าวคือไม่มีคำตอบที่ถูกหรือผิดในทางศิลป์​ ​เนื้อหาสายวิชาศิลป์มีความยืดหยุ่น​ ซึ่งหลักๆแล้วขึ้นอยู่กับผู้สอน ​พวกเขามีสไตล์การสอนเป็นของตัวเอง​ซึ่งอาจแตกต่างกันลิบกับแนวทางของครูผู้สอนในวิชาเดียวกันที่อยู่ต่างโรงเรียน​

ในมุมมองของศาสตร์นั้นต่างออกไป ​ทุกอย่างล้วนอิงตามข้อเท็จจริง​ คุณแค่ต้องจัดการกับข้อเท็จจริงที่ต้องพิสูจน์ได้​และข้อมูลเชิงตัวเลข​ ​เช่นวิชาคณิตศาสตร์​คุณสามารถเรียนรู้สูตรต่างๆและศึกษาแนวทาง​ในการนำสูตรนั้นมาประยุกต์ใช้ได้​โดยสูตรเหล่านี้เปลี่ยนแปลงไม่ได้​และจะไม่ทำให้คุณผิดหวังกับผลลัพธ์​

สาเหตุเหล่านี้ถือเป็นหลักฐานที่อย่างน้อยก็ดูเหมือนจะมีความน่าเชื่อถืออยู่เล็กๆ​ ว่า ​ศาสตร์เหมาะกับการเรียนรู้ด้วยตัวเองมากกว่าศิลป์​ ​แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าการเรียนรู้วิชาที่เกี่ยวข้องกับศิลป์ด้วยตัวเอง​จะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้​

อาจเรียกว่า​ แรงจูงใจ​3.0